We zomeren nog na

... want het is september. Alle artikelen over die zomervibe vasthouden vliegen je om de oren. Iedereen heeft fantastische inzichten, is er klaar voor en gaat ervoor zorgen dat het nu allemaal écht anders gaat. Yea right, lees je volgend jaar weer. Bekend patroon. En we trappen er elke keer weer in. Voordat je het weet is het weer druk-druk-druk. "Maar wel leuk hoor" horen we onszelf er gauw achteraan plakken. Bovendien: time flies. Voor je het weet is het zomer 2025 en ben je jezelf weer volledig voorbijgerend.

Houd jezelf toch niet voor de gek

Denk ik zuur. En als ik zuur word en ga oordelen, is het tijd om mezelf onder de loep te nemen. Want waar heb ik in godsnaam last van?

Vooral van mezelf

En ik weet ook waarom. Dit is wat ik deed in 2024.

Het eerste half jaar ontplofte mijn agenda. De man vond het allemaal prima. Hij kijkt relaxt toe terwijl ik de tigste afspraak in mijn hoofd plan, met slechts één verzoek: één weekje met z'n tweeën weg vóór juli. Knap dat ik dat het laatste weekend van juni voor ons heb kunnen inplannen, net voor de deadline - zoals ik dat met veel dingen doe.

Ik keek uit naar de zomer. Opleiding afgerond, maar één interim opdracht van 24 uur en geen andere klussen erbij. Hoe relaxt is dat. Maar al snel genoeg kwam ik uit de droom. Want 24 uur is niet veel, maar het is er. Bovenop een sociaal leven en constant aanstaan. Etentjes, theaterbezoeken, wandel-dates, borrels, lunches, noem maar op. Oh, en een midweek weg met de kleinkinderen, naar een zwemparadijs en dagen eindeloos van de waterglijbaan af.

Dat laatste?

Juist die fijne quality time was ineens de druppel. Mijn lijf zei stop. Maar niet dat ik niks meer kon. Weet je nog, druk-druk-druk? Dus ik dacht: overal iets afschalen will do the trick. Dat duurde niet lang, want al snel ging ik gewoon weer lekker door op het oude tempo. Veel te veel leuke dingen. Totdat ook mijn rug het uitschreeuwde van de pijn. Pas toen - veel te laat - wist ik: ik luister niet naar mijn lijf. Want mijn lijf zei, het hoofd heeft rust nodig.

Herken je dit? Willen genieten van al die leuke dingen en tegelijkertijd je eigen grenzen compleet voorbijgaan? Zo niet september. En toch: zo de werkelijkheid.

Dit is wat ik deed

En wat ik jou óók gun als je jezelf in dit verhaal herkent. De prestatiedrang, de leuke dingen willen. Het is tegenwoordig een uitdaging om überhaupt balans te vinden tussen de drukte van het leven en de behoefte aan rust. Het is alsof ik steeds weer in de valkuil trap van "er kan nog een tandje bij, even doorzetten." Terwijl ik anderen leer dat het belangrijk is om ook tijd voor jezelf te nemen. Opvallend he? Tijd voor practice what you preach. En tijd voor jou om nu eens ook écht af te schalen:

• vaker op de bank met een boek in plaats van scrollend op je telefoon
• op de sportschool ook de sauna nemen
• niet gelijk ja zeggen
• als je denkt geen tijd te hebben, zet thee
• 1x per dag een meditatie
• wandelen door het bos

Laad op - op jóúw tempo

Misschien is de september-struikeltocht minder bekend dan de ik-wil-een-carrière-switch-december, of de jaarlijkse Blue Monday. En weet je wat? De maanden houden geen rekening met jóúw mentale klok. Lees dat nog eens.

Dus laad op jouw tempo op. Ik heb nu al twee weken kerstvakantie geboekt, naar de zon. Veertien dagen op een eiland dat je binnen drie uur met de auto hebt gezien. Maar met eindeloos veel wandelpaden, een heerlijk uitzicht vanaf het terras. Tijd voor boeken lezen, spelletjes en mediteren. Ruimte om op te laden. Ik heb de man gewaarschuwd. De eerste dagen zal ik wat afkickverschijnselen tonen. Van ritme veranderen is een proces. Maar ik weet dat het gaat lukken. En dat ik in januari iedereen ga vertellen welke fantastische inzichten ik heb gekregen en hoe ik het vanaf nu állemaal anders ga doen. Met een ontspannen grijns 😉.

En omdat december nog een end weg is ga ik eerst een lang weekend naar de Ardennen om te oefenen. Wat geef jij jezelf cadeau?