Huilend rent hij op ons af. Met zijn keepershandschoen veegt hij het snot van zijn neus. Zijn ogen staan wanhopig. "Ik kan niet meer! Ik kan dit niet!" Mijn zoon Joppe is nog geen 5 minuten bezig. De veelheid en de moeilijkheidsgraad overvalt hem. Maanden geleden hebben we hem al ingeschreven. Via een vriendje kwamen we er terecht: De Voetbalacademie in Joure. Op de professionele site lasen we dat het voor alle niveaus was. kinderen kunnen zichzelf ontwikkelen én krijgen op deze manier wekelijks extra training met de nieuwste technieken. Klonk goed. Doen? Ja - doen!

En nu staan we hier in de gure wind

Mijn moederhart breekt. Was het wel sim geweest om hem op te geven? Voor Joppe is het automatiseren van informatie en bewegingen niet vanzelfsprekend. Er komt véél op hem af. En ik heb er bewust voor gekozen om dit een keer níét te vermelden op het aanmeldformulier. Is het dan toch te hoog gegrepen? De hoofdtrainer komt naar ons toe gelopen. Ik leg hem kort de situatie van Joppe uit. Hoe zijn aansturing van de motoriek werkt. Hij knikt, pakt Joppe bij zijn schouders en zegt:

Rustig aan, op je eigen tijd. En lukt het niet dan stop je even.

Joppe kijkt mij met grote, betraande ogen aan en stort zich weer in mijn armen. Ik aai hem over zijn rug. "Joppe," zeg ik, terwijl ik een stevige brok in mijn keel met moeite wegslik. "Kijk mij eens aan." Ik duw hem zachtjes iets van mij af. "Luister: Je móet hier doorheen! Als je nu stopt kom je er nooit achter dat je deze berg kan beklimmen. Je kan dit. Op je eigen manier. We gaan niet eerder naar huis voor je een succeservaring hebt opgedaan. En je met een goed gevoel in de auto stapt omdat je in ieder geval aan de klim bent begonnen."

Iets nieuws leren doet altijd een beetje pijn

Hij slaakt een bibberende diepe zucht. We praten verder. "Iets nieuws leren doet altijd een beetje pijn. Het kost tijd en moeite - en voor jou op sommige vlakken net iets meer. Je geeft wat je kan geven en dat is meer dan genoeg!" Ik vertel hem dat hij rustig aan moet doen en moedig hem aan. "Ga het maar aan, je doet het goed." Hij kijkt mij nog één keer doordringend aan voordat hij zich met veel moeite omdraait en zich naar de volgende oefening sleept.

De trainer is essentieel

Tot mijn grote verbazing zie ik dat alle trainers (en dat zijn er veel!) in die twee minuten op de hoogte zijn van Joppe. Ze remmen hem af. Geven tips, helpen hem. Juichen hem toe en kennen hem bij zijn naam. En geven héél véél oprechte complimenten - allemaal. Oefening voor oefening zie ik het vertrouwen weer terugkomen. Zijn rug wordt weer rechter, zijn bewegingen worden vrijer. Na een kwartier zie ik een kleine glimlach als een trainer hem rijkelijk beloont voor een mooie bal die hij tegenhoudt.

Trainers, mijn oprechte complimenten!

Ik weet niet wat me meer ontroert. Mijn zoon die groeit, of de trainers die zó goed hun vak uitoefenen? En zoveel oog hebben voor m'n kind. Op de terugweg in de auto kan ik alleen maar trots zijn op Joppe. Hij zet door, geeft niet op. Weet dat leren soms zeer doet, groeit en staat er uiteindelijk helemaal. Daar kunnen veel mensen wat van leren. Ook ik.

"Ik vond de training eerst een 6, daarna een 8,5" hoor ik Joppe zeggen op de achterbank. "Volgende week weer?" Vraag ik. "Ja!" Hoor ik vol overtuiging op de achterbank. Hierbij een grote shout-out aan de trainers van Voetbalacademie Joure. Want ook ik ben trainer. Voor grote mensen in grote-mensen-bedrijven. Maar wat jullie doen is goud! Hier gaat het om. Mensen laten groeien. Dankjewel dat jullie mijn zoon laten vliegen. Letterlijk in de goal, figuurlijk in zijn hoofd!