Hij ligt op de grond ...

Terwijl ik aan kom lopen boven zie ik de deur op een kier. Ik klop aan. De woning is duidelijk volledig leeg. Er staan geen meubels, de vloer is leeg, het oogt licht en ruikt muf. Op de wanden zit geen behang meer. Ik zie door de gang heen twee voeten in de woonkamer en constateer dat er iemand op de grond ligt. De gang geeft een overzichtelijk beeld vanaf de voordeur. Ik klop, roep hallo, Marija hier van de Corporatie en loop instinctief naar binnen. Ergens val ik uit mijn rol als trainer en voel ik aan dat er iets is. Ik moet toch checken of het goed gaat met die man op de grond.

Binnen tref ik hem. Een mooie en doorleefde man. Ik schat hem midden 30. Hij heeft rasta lokken die boven op zijn hoofd zijn vastgebonden in een grote mannenknot. Hij draagt een vale spijkerbroek. En een vieze, dikke kabeltrui. Hij oogt grauw in zijn gezicht. Alsof hij moe is en zich veel zorgen maakt. Hij ruikt muf. En ik voel geen gevaar. Dat weet ik zeker. Hij ligt op de kale grond van de woning naar het plafond te staren. Zonder me aan te kijken zegt hij met een monotone stem “Ik moet hier liggen. Ik moet hier nog een dag zijn. Ik moet afscheid nemen van alle herinneringen die het plafond nog in zich draagt. Snapt u vast niet”. Hij maakt geen oogcontact. Zoekt geen verbinding. Staart voor zich uit omhoog.

Instinctieve inschatting

Op dit moment moet je besluiten wat te doen. Hoe dit aan te pakken. In een split second maak ik een inschatting. Ik kijk om me heen. De woning is leeg. Netjes. Wel wat uitgeleefd. En wat wil je met een portiekwoning uit 1960 en die in 1989 voor het laatst gerenoveerd is. Het is er koud. En ik neem mijn besluit. Instinctief. Omdat ik weet dat dit is wat ik moet doen. Ik ga naast hem liggen. Op een armlengte afstand. Ik kijk naar het plafond en kijk hem bewust niet aan. Na een seconde of 10 vraag ik hem  “Welke herinnering op dit plafond is je het meest dierbaar dan?”

WAT DOE JE MARIE?

Hij valt stil. Weet zich denk ik geen houding te geven. Ik hoor dat hij zich concentreert op zijn ademhaling. Ik voel me ongemakkelijk. Heb een knoop in mijn buik. En ik weet dat als ik me ongemakkelijk voel, dan is dat voor hem net zo. En ik wacht, voor mijn gevoel een eeuwigheid, op zijn antwoord.

Die 30 seconden op die koude grond naast die muf ruikende huurder heb ik me mega “maf” gevoeld. Want deed ik wel het juiste? Was ik wel veilig? Hoe zou hij reageren. Gelukkig is Henk in de buurt. Man wat zou hij zeggen. Die denk t dat ik gek ben. Welk voorbeeld geef ik nou als trainer? Lig ik wel op Corona proof afstand?

Echt….. In 30 seconden kun je 300 gedachten hebben. En instinctief weet ik gewoon dat ik nu het juiste doe. Ik voel me niet onvelig. Alleen ongemakkelijk. Ik parkeer mijn gedacht en blijf bewust stil. Die 30 seconden dat we samen naar dat plafond staarden waren voldoende om aan te sluiten bij deze man. Hij draait zijn gezicht naar me toe. Kijkt me aan. En zegt “Hoi. Ik ben Raaf. Wat tof dat je naast me komt liggen. Ik ken jou nog niet. Wie ben jij?” Doel 1 bereikt.

Hoi ik ben Raaf. Het plafond heeft herinneringen aan mij.

Ondertussen is mijn trainee binnen gekomen. Dat heb ik gehoord. En die heeft aangevoeld dat er iets speelt wat hij niet wil onderbreken. Liggend op die koude grond voer ik een gesprek met Raaf. Na mijn tweede vraag hoor ik hem zeggen;

” Ze vinden me vaak raar. Zweverig. Begrijpen me niet. Daarom verhuis ik hier. Die oordelen van die buren. Het raakt me. En al die medewerkers van al die instanties vinden ook wat van me. Dus die lezen me de les. Laten me pillen slikken. Waar ik dan regelmatig mee stop. Ik moet dan weer even voelen. Maar ik ben niet gek Marija. Ik ben anders. Waarom vind jij me niet raar?”

Ik lach….. Hard en oprecht. En ik ben niet bang dat ik hem uitlach. Langzaam sta ik op, kijk ik Raaf aan en zeg “Lieve Raaf. Ik vind je heel raar. Want wie wil en kan er nou zo lang liggen op een koude vloer? Zullen we opstaan? Ik ben ook al 42 en mijn botten worden koud op die vloer. ”

Hij lacht ook. Staat op. Ziet mijn trainee in de gang en roept hem binnen. “Hoi Henk. Je hebt me nooit verteld dat je zo een rare collega hebt. Die had ik de afgelopen jaren wel vaker in de maling kunnen nemen.” En Henk? Die doet het zo goed. Ik zie dat hij zich ongemakkelijk voelt. En hij durft en zegt “Tja. Die Marie. Die doet wel vaker rare dingen. Ik zie dat je woning leeg is. Zullen we de eindinspectie samen voltooien? Bewaar ik de herinneringen voor je en stop ik die in een potje. Raaf: die schakelt vrij snel. Hij doorloopt de eindinspectie en levert zijn sleutel in. Henk krijgt een hand en een dank je wel. Op mij loopt hij af, geeft me een niet Corona Proof knuffel en zegt “Dank je wel dat je er vandaag was. Je gaf me rust. En nu kan ik de herinneringen achterlaten”.

Wat hebben we nu samen geleerd?

Henk en ik hebben natuurlijk uitgebreid geëvalueerd. Wat deed ik? Waarom deed ik dat? Wat was het effect? Wat was de invloed van mijn emoties, op mijn gedachten en op mijn gedrag?” Hoe pakte hij het over? Wat voelde hij? Waarom ging dat zo goed? En wat leerden we hier beiden uit. Want van alle 1000-en huisbezoeken en inspecties die ik ooit gedaan heb kan ik oprecht zeggen dat liggen naast een huurder ook voor mij een eerste keer was. En ook speelden we scenario’s af waarbij je nooit naast de huurder moet gaan liggen. Want ik raad die aanpak zeker niet zomaar aan.

Ik heb in 2021 zo veel over mijn emoties geleerd

Toen ik 10 jaar geleden nog dagelijks huisbezoeken aflegde en contact had met bewoners was ik al wel in staat om aan te sluiten bij de beleefwereld van de ander. Wat ik nooit goed begreep is wat die aansluiting waard was en welke rol mijn eigen emoties speelde bij de huurders waar die aansluiting mee mislukte. Daarna groeide ik door naar trainer, adviseur, eigenaar van een bedrijf. En leerde ik van specialisten de magische kracht van Emotionele Intelligentie en de invloed ervan op je eigen leven, je regie, je loopbaan en je geluk. Dus hebben we 2021 gebruikt om die kennis te vertalen in onze trainingen en geëxperimenteerd met wat het jou kan brengen.

Henk wilde een individueel Leerplan

Mijn trainee, Henk, volgde een 1 op 1 gemaakte leerlijn voor hem, waarin hij zijn eigen vaardigheden zo heeft ontwikkeld dat hij en goed kan aansluiten bij de bewoner en ook de ruimte kan innemen om zijn boodschap goed over te brengen.
Want, vakinhoudelijk je werk goed doen is voor Henk heel belangrijk. Na een intake vertelde Henk ons wat lastig was en wat hem dwars zat. Samengevat: “zijn waardeoordeel over wat huurders wel en niet moeten doen” zat hem vaak in de weg.

Want je houdt je aan je afspraak. Je moet toch doen wat je zegt. En als dingen niet volgens afspraak verliepen kon hij bot reageren. En dat had ongewenste effecten. En die waren er niet zomaar. Want als Henk eerlijk was modderde hij zo al 12 jaar aan.

Henk móést veranderen. Want zijn nieuwe leidinggevende gaf hem duidelijk inzicht in wat er misging. En hij gaf toe. Hij was doodongelukkig geworden in zijn geliefde vak. Toen hij bij ons aanklopte, gebeurde er iets magisch.

Hij leerde veel in een intensieve 1 op 1 periode van mij als trainer en van één van onze coaches. Hij leerde zijn emoties in beeld brengen, herkennen welke eigen emotionele blokkades hem in oude gedragspatronen hielden en veranderde.

Pak je eigen regie!

Hij maakte rigoureuze veranderingen in zijn loopbaan en zijn leven. Zo begon hij weer met sporten, heeft hij zijn Hobby gitaar weer opgepakt en is hij met collega’s een weekwandelwedstrijd opgestart waarbij hij wekelijks in de top 5 eindigt. Henk sloot zijn leertraject in december af. En hij had feedback voor mij persoonlijk…….. “Je kan lekker kletsen Marie. En ik heb veel van je geleerd. Maar de echte leerles zat in dat moment met Raaf. Jou zien handelen terwijl instinctief wist wat juist was heeft zoveel in beweging gezet bij me. Ik ben je zo dankbaar. Ik heb mijn liefde voor mijn vak weer terug.”

Emotioneel leiderschap als succesfactor

Wat Henk pas weet na het lezen van deze column….. Het waren twee zware jaren voor mij en ons bureau. Die wereldwijde pandemie hebben ook mijn leven op zijn kop gezet. En mijn manier om regie te pakken was emotioneel leiderschap. Vandaar deze nieuwe training. Van mijn goeroes Soraya Rooijackers en Johan Gerrets.

En ook de liefde voor je vak weer terugvinden en leren aansluiten bij je klant? Zowel ik, als onze andere Opvallers geven je graag een frisse schop onder je kont of een duw in de goede richting. En Raaf: dank je wel! Dat ik naast je mocht liggen en je herinneringen mocht helpen verwerken.