We gingen van start

De training was gestart. Alle deelnemers hadden onderling kennisgemaakt met elkaar en met mij. Na zo'n 75 minuten in het programma naderde onze ochtendpauze. Dus stak ik de meetstok in de groep. Ik had ze redelijk in de leerstand. Doelen van de eerste oefeningen waren bereikt. David zat ook in de groep. Een jongeman (28) en bewindvoerder. Maar zijn leersfeer was anders. Zijn lichaamshouding ook. Ik wist dat ik bij hem helder op tafel moest krijgen wat er speelde. De frustratie spatte ervan af. En na wat doorvragen kreeg ik zijn eerlijke antwoord.

Wat denk je nou. Dat we hier even met jou gaan kletsen over de emoties die de situaties van de bewoners in dit gebied bij ons oproepen? Oordelen? Die heb ik genoeg. En die neem jij vandaag niet weg. Wat weet jou nu van armoede. Jij leeft ook gewoon in een twee-onder-één-kap-woning. Ik heb je website wel bekeken. Je adres opgezocht. En ik heb je opdracht aan ons goed bekeken. Je verdient een prima boterham aan 'armoede trainingen'. Daar heb ik ook een oordeel over- wil je daarmee oefenen? Dus mevrouw, sorry hoor. Wat me meer geholpen had was dit budget dat we in jou steken beschikbaar te hebben voor 20 zakken boodschappen voor mijn armste cliënten. Hou toch op.

- David

Buikpijn

In een flits voelde ik van alles in mijn buik rondgaan. En de ogen van 11 anderen waren op me gericht. Een andere deelnemer - de manager wonen die me had ingekocht - probeerde David aan te spreken op zijn uitspraken. En in een flits wist ik wat te doen. Want, als je door Karin de Galan bent opgeleid, weet je precies wat een Kiling the Leader is. Ik geef al 13 jaar trainingen over dit onderwerp. Een checklist die ik in 2015 leerde schoot door mijn hoofd. Herken dat er iets speelt, lok uit en onderzoek, waarvan word ik beschuldigd, maak excuses en maak een nieuw contract met de groep.

De eerste 3 stappen lukken.

David verwoordde de onderstroom. Ik nodig de rest van de groep uit te delen of ze iets herkennen in David's woorden. En vanuit mijn opleiding Deep Democracy wist ik dat ik ieder woord moest horen. Zachtjes hoorde ik de schuldhulpverleener van de gemeente, die speciaal in deze buurt spreekuren houdt zeggen: “David zegt het erg zwart-wit. Wel snap ik zijn gevoel. Ik ken inmiddels iedereen die hier zit aardig goed. We bespreken casussen wekelijks. Soms spreken we elkaar dagelijks. Ja, we hebben soms oordelen. En die bespreken we onderling. Wat we niet hebben is een budget vanuit welke organisatie dan ook dat we kunnen aanwenden om mensen echt te helpen. Dat frustreert. Het voelt machteloos. Deze training neemt die machteloosheid niet weg.” De zaal zuchtte mee in een perfect synchrone amen. Want dit ervaarde iedereen.

Het mooiste?

... David! Hij pakte namelijk de vierde stap (maak excuses) van me over.

Sorry mevrouw. U hoeft nergens sorry voor te zeggen. Ik geef mijn gevoel onredelijk weer. Ik verdien ook aan armoede. En ik val uit naar u. Niet eerlijk. Tegelijkertijd: als we echt verschil willen maken, hebben we gewoon budget nodig om mensen écht te helpen.

- David

Ik heb mijn nieuwe contract te pakken. We gaan met pauze. En na de pauze starten we opnieuw. Met het in beeld brengen van een tijdlijn van 3 cliënten; de doorverwijsmodus en de bullshitlinie die bewoners niet helpt. Onderling maken partijen afspraken over de te schrappen momenten en de onnodige processen. Gelijktijdig gaat de actiemodus aan. De ochtend sluiten we positief af.

Ik schoot vol

Twaalf weken later kwam ik weer langs voor een terugkomdagdeel -  in een zaaltje in de buurt. En mijn ogen schieten vol tranen. Ze hebben het voor elkaar. Twaalf beroepskrachten van 10 organisaties hebben in 12 weken de verandering sámen in gang gezet. In het buurtcentrum staat een grote Amerikaanse koelkast. Er hangt een sticker op met de naam van de ondernemer die gedoneerd heeft. De koelkast zit vol verse producten. Groente, fruit, zuivel. Gekookte maaltijden in bakjes, van buren voor anderen. Op de bakjes geplakte stickers met ingrediënten. De bovenkant van de koelkast staat vol Halal-producten. De wijkbeheerder houdt wekelijks inloop met een incassoconsulent én een opzichter. De opzichter helpt bewoners bij adviezen over stoken, ventileren en brengt directe kleine verbeteringen in woningen aan.

Eén kamer van de locatie is omgebouwd tot kledingweggeefhoek. Er hangen allerlei relatief nieuwe spullen. Bewoners kunnen gratis iets ophalen als het nodig is. Geen vragen. De lokale drogist heeft stapels luiers en voeding gedoneerd. Iedereen staat in actiemodus.

Sámen verschil maken

Fast forward naar afgelopen week: ik krijg een mail van David. Of ik nog weet wie hij is. En of ik met hem mee kan denken. Alle goede bedoelingen ten spijt. Er blijven een aantal heftige situaties bestaan waarmee ze te dealen hebben als team. En ze moeten beter voor zichzelf zorgen. Of ik nog in december een aantal collega’s kan coachen met behulp van ons leerassessment. Zodat ze leren verwerken waar ze allemaal mee moeten dealen.

Eerlijk?

Heel eerlijk: ik ben trots. Op de regie die David pakt. Het werk wat hij doet. En de hulp die hij inschakelt. Op het feit dat een van mijn kwetsbaarste momenten uit 2023 gewoon goed is afgelopen. En ik ben trots op mijn team. Die de mensen die er écht toe doen in hun werk ondersteunt, begeleidt en coacht. Ik heb mijn Why helder!