Je zegt het misschien niet hardop. Maar de kans is groot dat je het weleens over een collega hebt gedacht.

Opvallend eigenlijk. Twee mensen kunnen allebei betrokken zijn, hetzelfde doel nastreven en toch telkens op elkaar vastlopen. De één wil eerst alle feiten op een rij. De ander wil juist beginnen en onderweg bijsturen. Voor je het weet, vindt de één de ander overhaast en denkt de ander: waarom duurt dit zo lang?

Soraya Rooijackers ziet dit regelmatig in de teams die zij begeleidt. Volgens haar zit de oorzaak lang niet altijd in onwil of een gebrek aan betrokkenheid. Vaak verwerken collega’s dezelfde situatie simpelweg op een andere manier.

Hetzelfde doel, een andere route

De één wil eerst begrijpen wat er precies speelt en zorgvuldig afwegen wat verstandig is. De ander ziet vooral wat er mogelijk is en wil liever beginnen dan blijven praten. Waar de één rust krijgt van duidelijkheid en structuur, krijgt de ander juist energie van beweging en vernieuwing.

“Geen van beide manieren is beter,” vertelt Soraya. “Maar wanneer je alleen vanuit je eigen voorkeur kijkt, kan de aanpak van een ander behoorlijk onlogisch of zelfs irritant voelen.”

Daarom werkt Soraya graag met Breinprofielen. Ze maken zichtbaar wat in de dagelijkse samenwerking vaak onder de oppervlakte blijft. Hoe verwerkt iemand informatie? Wat weegt zwaar bij het nemen van een beslissing? Waar krijgt iemand energie van en wat kost iemand juist energie?

Zodra collega’s dat bij zichzelf en elkaar gaan herkennen, verandert het gesprek. Het gaat minder over wie gelijk heeft en meer over wat ieder vanuit een eigen blik kan bijdragen.

Als irritatie plaatsmaakt voor nieuwsgierigheid

“Tijdens een training komt er vaak een moment waarop iemand tegen een collega zegt: ‘Nu begrijp ik beter waarom jij dit zo aanpakt.’ Dat vind ik prachtig om te zien,” vertelt Soraya.

De werkwijze van de ander is dan niet ineens veranderd. Wel verandert de manier waarop collega’s ernaar kijken. Wat eerst voelde als lastig, traag of ondoordacht, krijgt een verklaring. Mensen gaan minder snel oordelen en stellen andere vragen: wat zie jij dat ik niet zie? Wat heb jij nodig om een besluit te kunnen nemen? En hoe kunnen onze verschillende manieren van denken elkaar aanvullen?

De verschillen verdwijnen daardoor natuurlijk niet. Een team heeft juist mensen nodig die nieuwe mogelijkheden zien én mensen die bewaken of een idee uitvoerbaar is. Mensen die vaart maken én mensen die op tijd vertragen. Mensen die oog hebben voor het resultaat én mensen die aanvoelen wat een besluit met anderen doet.

“Een team wordt niet sterk doordat iedereen hetzelfde denkt,” zegt Soraya. “Het wordt sterker wanneer mensen zien welke kwaliteiten er in het team zitten en leren wanneer ze die het beste kunnen inzetten.”

Breinprofielen maken die verschillen bespreekbaar. Daardoor kunnen teams bewuster kiezen wat in een bepaalde situatie nodig is.

Je hoeft niet alles zelf te kunnen

Het inzicht in verschillende breinvoorkeuren verandert niet alleen hoe collega’s naar elkaar kijken. Het doet vaak ook iets met de manier waarop mensen zichzelf beoordelen.

“Veel mensen denken dat ze overal goed in zouden moeten zijn,” vertelt Soraya. “Wanneer ze begrijpen waar hun natuurlijke voorkeuren en talenten liggen, ontstaat er vaak opluchting. Ze zien ook beter waarom bepaalde werkzaamheden vanzelf gaan en waarom andere situaties juist veel energie vragen.”

Natuurlijk blijft er ruimte om jezelf te ontwikkelen. Tegelijkertijd kun je bewuster kiezen wanneer je op je eigen voorkeur vertrouwt en wanneer een andere blik nodig is. Wanneer is jouw manier van denken precies wat het team nodig heeft? En wanneer helpt het om te vertragen of ruimte te geven aan een collega die iets ziet wat jij mist?

Een verschil hoeft dan niet langer te voelen als een tekortkoming. Het laat juist zien waar collega’s elkaar kunnen aanvullen.

Beter samenwerken begint met beter begrijpen

Bij stroef samenwerken zoeken we de oplossing vaak in duidelijkere afspraken of betere communicatie. Volgens Soraya begint een goed gesprek nog iets eerder: met begrijpen waarom een collega dezelfde situatie anders ziet en benadert.

“Wanneer je alleen naar gedrag kijkt, trek je al snel een conclusie,” vertelt ze. “Dan is iemand lastig, besluiteloos, dominant of juist te voorzichtig. Zodra je beter begrijpt wat daaronder ligt, ga je andere vragen stellen.”

Misschien is die collega over wie je je regelmatig verbaast helemaal niet zo ingewikkeld. Misschien ziet diegene informatie, risico’s of mogelijkheden die jij minder snel opmerkt.

Dat maakt samenwerken niet automatisch eenvoudig. Het geeft teams wel een beter vertrekpunt: minder invullen voor elkaar, meer nieuwsgierigheid en bewuster gebruikmaken van verschillende kwaliteiten.